Actie tegen sloop kerk

UITHOORN – Voordat het straks misschien te laat is, heeft een groep vrijwilligers het Task Force kerkgebouw De Schans opgericht. Nu de twee rooms katholieke kerkgebouwen De Burght en De Schans zijn samengegaan in de Emmaüsparochie, moet er een besluit worden genomen met welk gebouw verder wordt gegaan.

Door een grote groep achter zich te scharen, hoopt de Task Force een mogelijke sloop van de St. Johannes de Doperkerk tegen te gaan. Met de oprichting van de Task Force, wil het niet zeggen dat er al een besluit is genomen of De Schans gesloopt wordt of niet. Eind februari, begin maart moet bekend worden hoe de Emmaüsparochie verder gaat, zegt bestuursvoorzitter Herman van Bemmelen. Dat kan zijn in één van de huidige gebouwen, maar ook in een nieuw gebouw.

"Ik kan me voorstellen dat mensen zich inzetten om de twee kerktorens van De Schans te behouden," zegt Van Bemmelen. "Wie weet leidt het tot het een grote geldschieter."

Het gebrek aan financiële middelen is een mogelijke reden waarom er uiteindelijk gekozen wordt De Schans toch te slopen. Onlangs is bekeken wat de staat van de twee kerkgebouwen is. Het blijkt dat voornamelijk aan De Schans het nodige restauratiewerk moet gebeuren.

Annie Hoogervorst, vrijwilliger van de Task Force, is zeer tevreden met de aandacht die De Schans op dit moment krijgt. RTVNH heeft maandagavond een item over het actiecomité uitgezonden en roeivereniging Michiel de Ruyter heeft zich al als sponsor aangemeld. Van een enquête die onlangs onder duizend huishoudens is verspreid, zijn er inmiddels 750 geretourneerd. Daaruit blijkt dat negentig procent van de respondenten de kerk wil behouden.

De Task Force vindt dat het kerkgebouw De Schans gezichtsbepalend voor Uithoorn is. "Er zijn nog maar weinig oude gebouwen in Uithoorn," zegt Hoogervorst. "Maar ook vanwege de culturele en architectuurhistorische waarde vinden wij dat De Schans niet gesloopt mag worden. Door de enquête merk je dat er veel mensen achter ons staan. We zullen deze resultaten voorleggen aan de burgemeester, de wethouder Ruimtelijk Ordening en het bisdom, in de hoop dat het iets uithaalt."

Tekst: Jasper Hartog — Uithoornse Courant (2007)

Bond Begins, maar dan anders

Wie dacht dat James Bond zijn eerste opdracht als geheim agent begin jaren zestig van de vorige eeuw uitvoerde in Dr. No, heeft het mis. Want het echte werk begint in 2006. Dit jaar dus.

Hoe dat zit? In de nieuwe Bond-film Casino Royale zien we hoe de geheim agent zijn 00-vergunning, ofwel zijn 'licence to kill' (vergunning om te doden), krijgt. Dit verhaal speelt zich vóór alle andere avonturen af die je misschien al hebt gezien, maar het is wél in deze tijd. Hij heeft dus gewoon een gsm en hoeft niet te bellen met een bakelieten telefoon. De nieuwe Bond klopt qua chronologie dus van geen kanten, maar dat mag. Het is fantasie.

Casino Royale is een soort Bond Begins. Maar dan anders. De reden voor deze andere aanpak: Bond zat een beetje op een dood spoor. De vorige film Die Another Day (2002) deed het uitstekend aan de kassa, maar het had net zo goed Superman kunnen zijn die dit avontuur beleefde. En ondertussen leek Jason Bourne (van The Bourne Identity, Supremacy en volgend jaar Ultimatum) meer op de oude Bond dan Bond zelf! Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn. Er was maar één oplossing. Terug naar het begin. Terug naar de spion.

Of het een juiste zet is om Bond opnieuw te laten beginnen, moet je zelf maar beoordelen als de film vanaf 23 november in de bioscoop draait. Waarin Daniel Craig voor de eerste keer als 007 te zien is. Een interessante keuze is het zeker. Op dezelfde manier doorgaan was ook geen optie en het verleden had al eerder uitgewezen dat teruggaan naar de oorspronkelijk verhalen een goede beslissing was. From Russia with Love (1963), On Her Majesty's Secret Service (1969) en For Your Eyes Only (1981) zijn daarvan het zichtbare bewijs. Wie weet voegt Casino Royale (2006) zich straks bij dat rijtje.

Bond als boekenheld

Voor Casino Royale maken de filmmakers gebruik van het eerste avontuur dat Bond als boekenheld beleefde. Want daar is het begin jaren vijftig allemaal mee begonnen, met de succesvolle boekenreeks van schrijver Ian Fleming. De boeken zijn weliswaar anders dan de films, en in veel gevallen is alleen nog maar de titel overeind gebleven en is een nieuw avontuur verzonnen, toch hebben de oude verhalen nog genoeg materiaal om in een modern jasje te steken. Neem daarbij dat de titel Casino Royale nog nooit eerder voor een officiële Bond-film was gebruikt en het idee om Bond zijn eerste opdracht te laten uitvoeren was geboren.

Babes en boeven

Ken je ze nog, die knappe Bond-girls en gestoorde boeven? Ursula Andress uit de eerste film Dr. No (1962) is daarmee een icoon in de filmgeschiedenis geworden. In Casino Royale zie je Eva Green als Vesper Lynd. Een agente die niet helemaal te vertrouwen is.

Als grote boef is Le Chiffre aan de beurt. Een bankier van de onderwereld die aan de pokertafel een astronomisch geldbedrag bij elkaar moet zien te sprokkelen. Hij treedt in de voetsporen van illustere voorgangers als Goldfinger, Blofeld en Scaramanga – om maar een handje boeventuig te noemen.

Wat je beslist moet weten over Casino Royale

• De regie is in handen van Martin Campbell, de man die ook verantwoordelijk was voor de eerste Bond-film van Pierce Brosnan: GoldenEye.

• Singer/songwriter Chris Cornell is samen met componist David Arnold verantwoordelijk voor de titelsong. Het is voor het eerst sinds 1987, toen popgroep a-ha The Living Daylights zong, dat een man de titelsong verzorgt.

• Bonds compagnon van de CIA Felix Leiter is weer terug. Ditmaal in de gedaante van Jeffrey Wright. Hij is de zevende acteur die deze rol op zich neemt. De laatste keer dat Felix werd gesignaleerd was in Licence to Kill (1989).

• Het is voor het eerst dat Miss Moneypenny niet meedoet. Q, de man van de gadgets, is ook niet aanwezig, maar die was ook niet te zien in Live and Let Die (1973).

• Bond rijdt weer in zijn oude vertrouwde Aston Martin DB5, de wagen die wereldberoemd werd door Goldfinger (1964).

• De opvolger van deze film, voorlopige titel 'Bond 22', komt zoals het er nu naar uitziet eind 2008 in de bioscoop. Wederom met Daniel Craig in de hoofdrol.

• Het laatste nieuws vind je op Bond Blog.

 

Tekst: Jasper Hartog — PAUZE Magazine (2006)

Twee weken vakantie

Het gaat beginnen, mijn eerste lange speelfilm als hoofdrolspeler. Twee weken in Maastricht en Luxemburg. Het kan slechter...

Hierbij (alvast) een tweetal foto's van een van die opnamedagen op een Maastrichts tennispark...

Vliegtuigje gooien

Weer zo'n topprestatie op acteerniveau, een promo voor de Black Box Experience. Geen idee wat dat is, maar daar is dit filmpje ook voor bedoeld. Het gebeurt allemaal in de eerste halve minuut...

Keerpunt

Klik hier voor de trailer van een korte film van Julius Horsthuis uit 2004. Het is de enige van een x-aantal studentenfilms waar ik destijds aan mee heb gedaan die ik nog ergens op internet heb kunnen vinden.

Eén keer te laat bij vijfduizend bevallingen

Bijna een derde van de Zandvoortse bevolking heeft zij op de wereld geholpen. "Ja, Ik heb goed aan de wederopbouw van Zandvoort meegeholpen," lacht de bijna 72-jarige zuster Zegwaard. "Laatst hoorde ik iemand op de radio zeggen: 'een hoogbejaarde vrouw van 71'. Wel heb ik jou daar! Hoogbejaard? Dat is iemand van in de negentig. Ik heb meteen die radio uitgezet. Ik doe ook nog van alles. Ik heb een huis waar ik slaap en eet, voor de rest ben ik er nooit."

Over de ruim 45 jaar dat zuster Margaretha Zegwaard als kraamverzorgster heeft gewerkt, zit de praatgrage Zandvoortse vol anekdotes. "Als kraamverzorgster moest je een gezin draaiende houden. In de jaren vijftig lag een moeder na de bevalling wel acht á negen dagen op bed. Dan moet er natuurlijk wel gewassen, gestreken en eten gekookt worden. Je moet de moeder steunen en de baby verzorgen. En een vracht was dat zo'n orgel met zich meebrengt! De luiers moest je in een loodzware waspot uitkoken. Als dan de melkboer of de kruidenier kwam, moest die hem maar in een teil leeggooien. Wie het eerst was, was de klos. Voor mij was het veel te zwaar."

Het Wit-Gele Kruis

"Vroeger had je het Wit-Gele, het Witte en het Oranje-Groene Kruis," gaat zuster Zegwaard verder. "Ik zat bij het Wit-Gele. Dat zat aan het Kenaupark in Haarlem. Op een gegeven moment moesten we fuseren en kwamen de zusters van de Florakliniek bij ons. Dat was naadje kurkie – die dachten dat ze de dienst wel even uit konden maken! Als ze dan beweerden dat ik iets niet goed had genoteerd, zei ik: 'klep dicht, ga eerst maar eens naar de oogarts.' Nou, dat product is na twee jaar afgevoerd. Ik diende ze wel van, repliek hoor."

Bij de ongeveer vijfduizend bevallingen waarbij zuster Zegwaard aanwezig is geweest, is zij slechts één keer te laat gekomen. "Dat kwam niet door mij hoor, ik werd gewoon veel te laat gebeld," verdedigt de Zandvoortse zich. "Dat was bij Joop van Dam van de kapper in de Kerkstraat. Hij zei dat -ie geen tijd had om te bellen, hij had nog zes permanentjes te doen. In plaats van dat die lummel meteen naar huis gaat!"

Het 'torretje'

Meer dan twintig jaar heeft zuster Zegwaard zich laten rijden door haar 'torretje'. "Vorig jaar is -ie er helaas mee uitgescheden, maar dat Volkwagentje heeft 21 jaar gewerkt hoor. Veel zusters durfden 's nachts niet over straat, maar die kleine turven komen meestal wel midden in de nacht. Als de nood aan de man was, werd ik altijd gebeld. Al was het helemaal in Schalkwijk – dat doe je niet zomaar even op de fiets. ...Nee, ik hoef geen nieuw torretje, ik doe nu alles op de fiets."

Het werken als kraamverzorgster betekent dat je altijd paraat moet zijn. "En dat is wel eens lastig," beaamt zuster Zegwaard. "Mijn broer zei dikwijls: jij kan nooit iets doen. Dat klopt, maar dat vond ik niet erg. Het kwam wel eens rot uit als je naar een verjaardag wilde gaan en je werd gebeld. Dan is het: goeie pak uit, uniform aan. Bij een snelle bevalling moet je ook altijd nog een paar uur blijven, bijvoorbeeld voor als de moeder gaat spetteren. Dan ben je blij als je daarna naar huis mag, dan ga je niet nog naar een verjaardag."

Nood aan de man

Het was voor zuster Zegwaard iedere dag hard werken. Eens per jaar had zij het recht om veertien dagen vrij te nemen. "En na een bevalling had je eigenlijk recht op twee dagen vrij. Maar daar kwam je vaak niet eens aan toe, want die orgels dienden zich wel aan hoor. Eén keer is me dat ook teveel geworden. Toen zei mijn moeder: als er iemand in het hoofd krijgt om een kind te krijgen – al komt er een vijfling – jij gaat niet. Totdat de telefoon ging en de nood aan de man was. Toen ik thuiskwam zakte ik in elkaar. Mijn moeder wist niet wat ze moest doen, dus haalde ze de buurvrouw erbij. Die wilde de dokter bellen, maar ze konden het nummer nergens vinden."

Zuster Zegwaard mag zich gelukkig prijzen dat ze in al die jaren veel vrolijke dingen heeft meegemaakt. "Er waren heus wel eens rotdingen. Een kindje dat overleden was, of een mongolietje. Maar die zijn lief hoor. Laatst moest ik naar een begrafenis. Kom ik daar, is daar zo’n mongolietje van een jaar of zestien en die vliegt me meteen om m'n nek." Zuster Zegwaard zet een donkere stem op: "Kijk daar eens wie d'r is. Dat is m'n zuster. Wie kent die nou niet!?"

Tekst: Jasper Hartog — Zandvoorts Nieuwsblad (2001)